Journal of Pediatric Surgery รายงานว่าเด็กผู้ชายที่ขลิบอวัยวะเพศมีแนวโน้มเกิดปัญหาอวัยวะเพศชายมากกว่าเด็กที่ไม่ขลิบกว่า 3 เท่าในช่วงเวลา 5 ปีแรกของชีวิต

 วัตถุประสงค์

เพื่อเปรียบเทียบอัตราการเกิดปัญหาของอวัยวะเพศระหว่างเด็กผู้ชายที่ขลิบกับเด็กผู้ชายที่ไม่ขลิบ

และเพื่อประเมินว่าบุคลากรทางการแพทย์ประเภทใดที่ทำการขลิบมีอัตราปัญหาหลังการขลิบน้อยกว่า


วิธีการศึกษา

นักวิจัยใช้ฐานข้อมูลประกันสุขภาพขนาดใหญ่ของสหรัฐชื่อ MarketScan ในปี 2011 ถึง 2020 ซึ่งใช้รหัสหัตถการ(CPT codes) ระบุว่าใครที่ขลิบ ไม่ได้เปิดแฟ้มคนไข้ทีละคน ส่วนกลุ่มที่ไม่ขลิบจะควบคุมอายุ รัฐที่อาศัยอยู่ และประเภทประกันสุขภาพ เพื่อให้ทั้งสองกลุ่มใกล้เคียงกันที่สุด โดยที่ผลลัพธ์หลักที่งานวิจัยนี้สนใจจะเป็นปัญหาของอวัยวะเพศชายไม่ว่าจะเป็น การติดเชื้อที่อวัยวะเพศ การอักเสบ ท่อปัสสาวะตีบ และปัญหาอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับอวัยวะเพศ ในขณะที่ผลลัพธ์รองจะเป็นภาวะแทรกซ้อนจากการขลิบโดยตรง ภายใน 28 วันแรกหลังการขลิบ และปัญหาหลังจากนั้น ซึ่งนักวิจัยใช้รหัสวินิจฉัยโรค ICD-9/10 เพื่อตรวจว่าเด็กคนไหนเคยถูกวินิจฉัยว่ามีปัญหา

หมายเหตุ รหัสหัตการ(CPT codes) หมายถึง รหัสที่โรงพยาบาลใช้ตอนเรียกเก็บเงินประกันซึ่งถ้ามีรหัสสำหรับการขลิบอวัยวะเพศแปลว่าเด็กคนนั้นถูกขลิบ

ผลลัพธ์

งานวิจัยนี้ได้ศึกษากลุ่มเด็กที่ขลิบประมาณ 850,000 คน และเด็กที่ไม่ขลิบอีกประมาณ 850,000 คน (รวมแล้วราวๆ 1.7 ล้านคน ซึ่งถือว่าเป็นงานวิจัยขนาดใหญ่มาก) โดยกลุ่มที่ไม่ขลิบถูกจับคู่ให้มีอายุ รัฐที่อยู่อาศัย และประเภทประกันสุขภาพใกล้เคียงกับกลุ่มที่ขลิบ

ผลพบว่าในช่วง 5 ปีแรกของชีวิต เด็กที่ขลิบมีอัตราการเกิดปัญหาเกี่ยวกับอวัยวะเพศอยู่ที่ 1.7% ขณะที่เด็กที่ไม่ขลิบพบเพียง 0.5%

เมื่อวิเคราะห์และควบคุมปัจจัยอื่น ๆ แล้ว พบว่าเด็กที่ขลิบมีความเสี่ยงเกิดปัญหาเกี่ยวกับอวัยวะเพศสูงกว่าเด็กที่ไม่ขลิบประมาณ 2.9 เท่า

หมายเหตุ: เด็กที่ขลิบโดยศัลยแพทย์มีอัตราการเกิดปัญหาสูงกว่าเด็กที่ขลิบโดยกุมารแพทย์ประมาณ 2.1 เท่า ในช่วงปีแรกหลังการขลิบ

บทสรุป

ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับอวัยวะเพศชายในเด็กพบได้ไม่บ่อยในช่วง 5 ปีแรกของชีวิต อย่างไรก็ตาม เมื่อเกิดขึ้นจะพบว่าเด็กที่ขลิบมีอัตราการเกิดปัญหาสูงกว่าเด็กที่ไม่ขลิบประมาณ 3 เท่า และมีอัตราเสี่ยงสูงกว่าในกลุ่มที่ขลิบโดยศัลยแพทย์เมื่อเทียบกับกุมารแพทย์

ระดับความน่าเชื่อถือของหลักฐานทางการแพทย์

ระดับที่ 2(ระดับที่ 2 หมายถึงว่าเป็นงานวิจัยที่ค่อนข้างแข็งแรง มีข้อมูลจำนวนมาก แต่ไม่ใช่การทดลองแบบสุ่ม จึงเชื่อถือได้สูง แค่ไม่สูงที่สุด)

ประเภทของการศึกษา

เป็นการศึกษาพยากรณ์โรค คือการวิจัยเชิงสังเกตที่มุ่งทำนายแนวโน้ม ผลลัพธ์ หรือความเสี่ยงของโรคในอนาคต

หมายเหตุ หน้าที่นำมาแปลนี้เป็นบทคัทย่อของงานวิจัย หากท่านต้องการอ่านเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ที่แหล่งอ้างอิง

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

การขลิบอวัยวะเพศไม่ได้ช่วยลดการติดเชื้อ HIV

❌การขลิบอวัยวะเพศช่วยลดการติดเชื้อ HIV(อย่างมีนัยยะสำคัญ)❌ บทความนี้เป็นหนึ่งในบทความของ Intact4Thai ซึ่งเป็นเครือข่ายที่มีอุดมการณ์เดียวกันกับ intactivism โดยจะอธิบายว่าทำไมการขลิบอาจเป็นเรื่อง หลอกลวง ในเชิงนโยบายและเหตุใดแนวคิดที่ว่า  การขลิบลวงโลก จึงถูกเผยแพร่ร่วมกับ  ข้อเสียการขลิบ ที่มักถูกมองข้ามในงานวิจัยและนโยบายสาธารณสุข แหล่งอ้างอิง Randomized, Controlled Intervention Trial of Male Circumcision for Reduction of HIV Infection Risk: The ANRS 1265 Trial Male circumcision for prevention of heterosexual acquisition of HIV in men Sub-Saharan African randomised clinical trials into male circumcision and HIV transmission การทำการวิจัยแบบสุ่มตัวอย่างที่เคลมว่าการขลิปอวัยวะเพศช่วยลดการติดเชื้อ HIV ได้ 50-60% เมื่อเทียบกับคนที่ไม่ได้ขลิปนั้นมีช่องโหว่หลายอย่างที่อยู่ในงานวิจัยได้แก่ 1.งานวิจัยไม่ได้ครอบคลุมทุกเพศ งานวิจัย RCT ที่ใหญ่ที่สุด(Kenya, Uganda, South Africa) นั้นมีการศึกษาแค่การติดเชื้อจากหญิงสู่ชาย ในขณะที่การติดเชื้อจากชายสู่ชายหรือชายสู่หญิงหรือในเพศภาพอื่นๆน...
Read more

การขลิบอวัยวะเพศไม่ได้ทำให้สะอาดกว่าเสมอไป

  ❌ ขลิบไม่ได้ทำให้สะอาดกว่าเสมอ❌ บทความนี้เป็นหนึ่งในบทความของ  Intact4Thai  ซึ่งเป็นเครือข่ายที่มีอุดมการณ์เดียวกันกับ  intactivism  โดยจะอธิบายว่าทำไมการขลิบอาจเป็นเรื่อง หลอกลวง ในเชิงนโยบายและเหตุใดแนวคิดที่ว่า  การขลิบลวงโลก  จึงถูกเผยแพร่ร่วมกับ  ข้อเสียการขลิบ  ที่มักถูกมองข้ามในงานวิจัยและนโยบายสาธารณสุข ก่อนอื่นเราต้องมาทำความเข้าใจก่อนว่ากลิ่นเหม็นและขี้เปียก(smegma) นั้นเกิดจากอะไรในเชิงสรีรวิทยาและเกี่ยวข้องกับหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศอย่างไร กลิ่นเหม็นส่วนใหญ่เกิดจาก 1.ขี้เปียก(smegma) เป็นสารที่เกิดจากการหลั่งของต่อมไขมันร่วมกับเซลล์ผิวที่ตายแล้ว ซึ่งตามปกติสามารถล้างออกได้ง่ายด้วยการทำความสะอาดทั่วไป และจะมีกลิ่นก็ต่อเมื่อมีการสะสมจากการไม่ล้างทำความสะอาด 2.แบคทีเรียบนผิวหนัง – เมืองร้อนอาจทำให้เหงื่อเยอะ แต่ เหงื่อเองไม่มีกลิ่น กลิ่นเกิดจากแบคทีเรียย่อยโปรตีนและไขมัน ซึ่งกระบวนการนี้เกิดขึ้นกับ ผิวหนังทุกส่วนของร่างกาย ไม่ได้จำกัดเฉพาะบริเวณที่มีหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ 3.การสะสมของเชื้อราหรือโรคติดเชื้อ มักเกิดจากความอับชื้นร่...
Read more